சாதித்தாய் துளியே ! ! !

​

பால் பிறை பவள நெற்றியின் 

   பதுங்கு துளையில் பொங்கி முளைத்திடும்,

ஒன்று, இரண்டு, ஒன்பது, நூறும் 

   ஒன்றாய் திரண்டு, நின்றது துளியாய். . . 

கோர்த்து அணைத்து கூடிய துளிகள் 

   கொஞ்சி பேசி நகர்ந்தது மெதுவாய், 

பொட்டின் சாயம் கொஞ்சம் பூசி 

  பெயர்ந்தது இரண்டு புருவங்க ளிடையே. . . 

மூக்கின் சறுக்கில் அடியடியாய் இறங்கி 

   முன்பார்த்த நுனியை தொட்டதும் போதும் . . .

கானா எதையோ கண்டது அங்கு 

  கனலை கொண்ட பழத்தினைப்  போல. . 

குழைத்து வார்த்த குங்கும உதட்டை 

  தொட்டு பார்க்க கைகளை நீட்ட  . . .

அதிர்ந்த வேகத்தில் அடுத்த நொடியே

  பக்கவாட்டில் துளி, பாய்ந்து இறங்கிட

அதிர்ஷ்டமில்லா வியர்வை இறுதியில் 

 அவள் கன்னம் வருடி கரைந்தோடியது . . .

கோபத்தில் வேகத்தை கூட்டிய துளியோ 

   கோரமாய் முன்னேறி குரல்வளை தொட்டது 

ஏற்கமுடியா எண்ணக்குலைவில் 

   தவிர்க்கமுடியா தற்கொலை முடிவோடு  . . .

தொண்டைக்குழி தாண்டிக் குதித்து,

   தொப்பென விழுந்தது சீண்டா மலர்களிலே . . 

சிறுதிடர் கடந்து சிவந்த முகட்டின் 

          காம்பின் விளிம்பினில் கரங்கள் விரித்து

சிரம் அதை தாழ்த்தி சீராய் கீழ் பாய்கையில் 

        சிந்து மலரின் சிலையிடை கண்டது,. . . .

மலரின் நடுவினில் சிறு மடுவையும்  ரசித்தது . . . 

இறந்தோம் என்று எண்ணிய போது 

    இடைப்பட்ட தொடையில் வழுக்கி விழுகையில்

போதும் எனது பிறப்பின் பயனென  - அவள் 

   பாதம் தொட்டு பயணத்தை முடித்தது . . .

சற்று முன்பு முளைத்தாலும் 

 சாதித்துவிட்டது வியர்வை துளி  . . .